هنر زیلو بافی از هنرهای اوایل دوران اسلامی در کاشان احیا شد.
    زیلو نوعی فرش یا زیر انداز شبیه به گلیم است که با نخ و پنبه با رنگ روشن و تیره بافته و در تکایا ، مساجد و حسینیه ها از آن استفاده می شود.
    مسئول آموزش و حفظ و احیای صنایع دستی اداره کل میراث فرهنگی ، ‌صنایع دستی و گردشگری اصفهان گفت : برای احیای این هنر کارگاهی مجهز به 2 دستگاه زیلوبافی در مرکز هنرهای سنتی اداره میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری کاشان دایر شده است و استاد غفار سردابی از هنرمندان قدیمی این هنر که50 سال به زیلو بافی اشتغال دارد در این کارگاه مشغول بافت و آموزش هنر زیلوبافی به علاقه مندان شده است.
    آقای دهقانی افزود : بافت زیلو در عرض و پهنا محدودیت داشته و حداکثر تا حدود 4 متر بافته می شود و در طول هیچ محدودیتی ندارد.
    وی گفت : نام بافنده ، سال بافت و محل استفاده در حاشیه و کتیبه زیلو بافته می شود.
    مسئول آموزش و حفظ و احیای صنایع دستی اداره کل میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری اصفهان گفت : مهمترین مجموعه کارگاهی حاج آقا زیلوچیان در گذشته مجهز به 40 دستگاه زیلوبافی بوده است.
    از مهم ترین نقشه های زیلو بافی می توان به نقش با فتوک ، گچ کینه ، والنگ ، گره - بند رومی ، زنجیروک ، پرته توره و هشت پر اشاره کرد.
    مهمترین مرکز زیلوبافی در ایران میبد یزد است و در دوران قاجار استاد کاران این هنر را به کاشان آورده اند.
    کاشانیان با ذوق و استعدادی که در بافت این زیر انداز از خود نشان دادند توانستند زیلوهائی در طرح و رنگهای زیبا و متنوع ببافند.